Hans Van Miegelbeek

gewogen op de tong

dwars door mijn naam dondert een vrachtwagen de parlofoon in, die klik laat ik niet voorbijgaan schraal licht en een bocht in de trap laten me wachten bovenaan tasten naakte tenen naar warmte zij nadert in krakende treden tot de rand van haar hemd verschijnt ze houdt niet vast maar streelt het zwart gelakte hout van de balustrade ontknoopt met trage vingers de man in mij we draaien de nacht om, lakens zweten ons uit zij aait mijn ochtend wakker en prevelt iets over half ne

wie schreeuwt krijgt staal tussen de tanden

Tom Driesen

Dat ik niet mag vergeten hoe dicht wij bij elkaar staan in hetzelfde helle TL Licht van deze glazen etalage bij nacht. Maar hoeveel heeft het gescheeld dat de rollen waren omgekeerd en ik hem was? Ik: met vuisten in mijn woorden tattoo’s in mijn nek verdriet onder mijn wallen als een mes tussen mijn tanden. Dat ik aan de armoede ontsnapte door het verstand van moeders kant om toch maar verder te studeren maar ook een vader had die klappen gaf

En toen maakte ze de nacht tot een lied. Ze zong het zo vaak voor me dat ik onder haar stem kon slapen als onder een bladerdek. Er was een riff, een bas die armen had en een boezem waar mijn hoofd op paste. De oorlog in de verte leek een donderbui. De monsters een knagend geweten ronkten met een buik vol zonde. Ze heeft de wereld in geen melodie ontkend. Ze riep een thuisland aan haar stem borrelde op als een rivier die lijnen trok. Ze neuriede de hemel zwart en vol met sterr

Naar godinnen kijken maakt je blind. Ik zou met niemand willen ruilen. Deze ogen houden de wereld buiten laten me beter luisteren bergen me meer in duister. Achter vlekken gaan gezichten schuil. Ik kan stille mensen niet zo snel herkennen. Deze ogen maakten mij een competitiebeest maakten mij gedichtenfreak omdat ik fysiek geen boeken lees. Ze hebben mij in een hoek gezet mij een rechtse gegeven mij aangekeken wanneer ik verzet aan zou tekenen en los zou bre

de stoffige savanne van je geheugen

foto: Roeland Van Rossem Is germanist en leerkracht Nederlands. Ze omschrijft zichzelf als een laatbloeier, maar dan een hevige. Haar gedichten verschenen al vaak in de openbare ruimte en ze klimt ook regelmatig op een podium, o.a. bij de Dichters in de Prinsentuin in Groningen. Ze won meerdere literaire wedstrijden en publiceerde in literaire tijdschriften, o.m. Poëziekrant, Meander, Ballustrada, Op ruwe planken, Het Gezeefde Gedicht en bloemlezingen. Het mooiste compliment

over Randschade | Johan Clarysse

ik stoot op plekken waar ik nooit kwam

zwarte gaten groeien in je hoofd

Over Leie, metamorfoses | Hans Van Miegelbeek

Elisa Schepens

de appeltjes stoven we gaar op flitsblokjes in de boomhut geurt het naar kaneel we verklaren het restaurant officieel voor geopend drinken madeliefjes uit een maatbeker tussen geplette koekkruimels de oogstmand wiegt heen en weer aan een gevlochten koord het is de lift die tot alle verdiepingen reikt met rode wangen verorber je een hele speculaas ontdek je een rijk van blauwe bosbessen je vraagt of rododendron eetbaar is je glimlach waait door gekleurde doeken in ons kamp van

sinds drie dagen bloedt de kersenboom hars welt traag doorheen zijn bast hij huilt een puur juweel het lichaam uit merels zoeken vruchteloos naar kersen heldere geesten zweven af en aan in een bepaalde orde ontluikt zijn blad nog hij laaft zich roezig aan eigen melatonine vlucht in slaap voor iets onzichtbaars hij leeft, zeg ik zacht achter vensterglas maar kabels hangen al als rouwlinten aan zijn lijf wanneer licht terugkeert naar de tuin zal het eerste donker wortelen in mi

geur van dennen en bijenwas een oud lied ontvouwt zich als een mantra boven de vlam een dansende gloed welt op vanonder onze wassen huid klimt tussen schouderbladen omhoog dringt door poriën en waaiert uit als hoop boven gestolde aarde een wiek groeit gestaag doorheen onze ruggengraat langs een wegenkaart van aderen voeren bloedcellen herinneringen aan binden ze zuurstof aan haarvaten en longen nog voor we het beeld volledig zien dooft het uit in een oogwenk

mijn jeugd verstrengeld met jouw avond

over de 'beproeving' van Jan M Meier

haar overvalt een late genade

de talmende minnaar zonder verzoek

Ariane Vergult (° 1957) Woont sinds haar geboorte in het Gentse. Ze was lerares Nederlands, Engels. Ze heeft drie kinderen en vijf kleinkinderen. Ze schrijft al sinds haar kindertijd, maar kwam pas in het Gezeefde Gedicht nadat ze bij Roel Richelieu van Londerseele in 2023 les begon te volgen. In 2025 kwam een gedicht van haar in de Poëziekrant. Ze heeft nog geen bundel. Gedichten van haar kan je in bloemlezingen vinden.

In gesprek met Saskia De Vriese