een gebroken ei

beproeving

hoe zij het oudste hout tot leven blaast 

klinkers uit brede jurken laat kletteren 

op plavuizen van ongeschaafde klank

op ongeregelde rimpels van asfalt 

scheef en schotse betonklinkers 

met voegen als kromme bergrichels

niet het zachte bed van het zand

het verlaten duin van zijn jongensjaren 

de pijn van op karton geprikte insecten

en de spitse splinters in zijn vingers 

zij likt ze bij wijze van oeverloze troost 

wijl ze een melodie zonder eindnoot neuriet

vliegtuig dat nooit hoeft te landen

voor het gewisse bericht van onbegrip

voor het gebroken ei van verdriet

de scherven van tijdloos melkglas 

op de lippen sashimi van rauwe klank

Jan M. Meier

De komende weken belichten we drie gedichten uit Verdraaide Liefde, de jongste bundel van Jan M Meier. Deze week, de beproeving. Vanaf de eerste regels maakt de dichter de taal tastbaar en hoorbaar door woorden als voorwerpen te behandelen. Klinkers die als munten uit een brede jurk op de plavuizen kletteren. De manier waarop pijn en troost in elkaar overlopen. Het gedicht maakt de vergelijking tussen een veilig verleden en het harde heden. De dichter voert ons weg van het zachte zand naar het gerimpelde asfalt. De vervlogen onschuld van de jongensjaren staat in schril contrast met wat rest: de pijn van op karton geprikte insecten. Een mooi, bijna bezwerend moment weerklinkt in een melodie zonder eindnoot. Een troost die nooit stopt, maar ook nooit echt een oplossing biedt. Het geneurie werkt als een verdovend middel tegen de spitse splinters. De dichter speelt met klassieke en moderne beelden. Het verdriet wordt een gebroken ei met scherven van melkglas. Met als absolute uitsmijter: ‘op de lippen sashimi van rauwe klank’. Een vondst die de lezer dwingt om te proeven van de slotregel. Koud, vers en onverbloemd. Een gedicht voor wie geen weerstand schuwt, verpakt in beelden die bijblijven. Een zintuiglijke trip die laat zien dat taal soms moet schuren en kwetsen om binnen te komen.

uitgeverij P

Wim Vandeleene