Tiresias 1

Naar godinnen kijken maakt je blind.

Ik zou met niemand willen ruilen.

Deze ogen

houden de wereld buiten

laten me beter luisteren

bergen me meer in duister.

Achter vlekken gaan gezichten schuil.

Ik kan stille mensen niet zo snel herkennen.

Deze ogen

maakten mij een competitiebeest

maakten mij gedichtenfreak

omdat ik fysiek geen boeken lees.

Ze hebben

mij in een hoek gezet

mij een rechtse gegeven

mij aangekeken

wanneer ik verzet aan zou tekenen                  

en los zou breken.

Op iets motorisch crash ik sneller

ik ben zo vaak een passagier geweest.

Deze ogen

hebben mij de tijd gegeven

hebben mij krediet verleend

hebben mij het wandelen geleerd.

Op eigen benen naar de einder te kunnen

op eigen kompas toch weer op tocht te gaan

op eigen houtje door het bos te rennen

op eigen tranen bij de kliffen te staan.    

Ik heb zo vaak mijn mond gehouden

wist wat in de toekomst lag

Deze ogen

hebben het noodlot gezien

van helden de zwakte ontcijferd

de boel in zijn plooi zien vallen

in chaos patronen herkend.

Dat wij in het donker blijven.

Beperkt zijn in zichtbaarheid.

Dat wij steeds in vraag worden gesteld.                 

Dat wij onze waarde dienen te bewijzen.

Ik heb in vlekken mijn taal gevonden

versnipperd heb ik verhaal gezocht.

Deze ogen hebben mij verlangen getoond.

Deze ogen hebben mij tot inzicht gebracht.

Deze ogen hebben mij een stem gegeven.