Ergens tussen thuis en gaan

In dit soort gangen rest een kier van het leven.

Ik wandel van het ene naar het andere tv-kanaal

dat elke poging tot denken overschreeuwt. 

Achter jouw deur brult een leeuw. 

Ik klop aan en betreed de stoffige savanne 

van je geheugen.

Wanneer je weer naar huis mag,

het gras, de was, de poets, het moet.

Hier heb je niets om handen

dan vergeten. Ik neem een fotoalbum

om het thuiskomen te benaderen,

laat je rustig door je hoofd bladeren

en zie de kamer opklaren 

als hij op je schoot ligt

opengeslagen.

Een elektronische sleutel bungelt 

om je hals. Je kijkt op, heel even 

minder op slot.