Vreemd

dwars door mijn naam dondert een vrachtwagen

de parlofoon in, die klik laat ik niet voorbijgaan

schraal licht en een bocht in de trap laten me wachten

bovenaan tasten naakte tenen naar warmte 

zij nadert in krakende treden

tot de rand van haar hemd verschijnt

ze houdt niet vast maar streelt 

het zwart gelakte hout van de balustrade

ontknoopt met trage vingers de man in mij

we draaien de nacht om, lakens zweten ons uit

zij aait mijn ochtend wakker en prevelt 

iets over half negen en over haar man 

ik kruis hem op straat, mijn groet struikelt

zijn vluchtige antwoord gaat aan mij voorbij

alsof hij hier vreemd is staar ik hem na