Sater

Dat ik niet mag vergeten

hoe dicht wij bij elkaar staan

in hetzelfde helle TL Licht

van deze glazen etalage bij nacht.

Maar hoeveel heeft het gescheeld

dat de rollen waren omgekeerd

en ik hem was?

Ik: met vuisten in mijn woorden

tattoo’s in mijn nek                                 

verdriet onder mijn wallen

als een mes tussen mijn tanden.

Dat ik aan de armoede ontsnapte

door het verstand van moeders kant

om toch maar verder te studeren

maar ook een vader had die klappen gaf

en ik ook ooit incasseerde.                                  

Hoe vaak heeft die euro

op de toonbank hier gelegen?

Dat ik overeen bleef komen

met de moeder van mijn kinderen.

Dat ik altijd weer de voordeur vond                 

in plaats van ruiten in te timmeren.

Hoe vaak hebben mijn middelvingers

in mijn broekzakken gezeten?

Hoeveel keuzes zijn wij

van elkaar verwijderd vriend?

Deze lichtbak in de koekenstad

heeft als een scanner

elk gezwel onder ons vel gezien.

De barcode is genetica en ik weet

gij voelt u aangevallen

voor dingen die gij niet verdient.

In deze glazen visbokaal

verdwijnt er veel onder het oppervlak.

Op de metro stapt een meisje af

aan een gebroken moederhand.

In één seconde kijkt zij

waardig als een kind

de duisternis van een publiek in.

“Holy shit, hoe zijn wij hier beland?”

Ook wij zijn kinderen

van ouders die het niet meer wisten.

Ook al proberen we die geschiedenis hier uit te wissen       

we zien het en we wisselen

van plek als we er niet of te weinig waren

voor onze eigen kinderen.

Hoe ver staan wij van elkaar vriend?

We kunnen elkaar ruiken.

We rekenen hier af met iets

en lopen weer naar buiten.