haar tribunaal

graag zou ze verklaren

dat ze altijd de juiste afslag nam,

met een dunschiller genoeg appels schilde,

in de hoek gedreven elk aandeel kranig toegaf

maar ze doorploegt nachtkroegen,

een hijgende hond aan uitgesleten tafels

honingbruine velden bier, zachte viltjes,

een aai, ogen waaruit ze de kleur stroopt,

als een koninklijk beest draagt ze 

op de kraag van haar pels

de nacht, de talmende minnaar zonder verzoek

tegen de ochtend zet de jeuk van jaren

zich op haar romp,

schudt ze verzonnen romances af,

schurkt tegen de straatstenen naar huis,

legt zich opengekrabd als een dierenvel neer

tussen de poten van haar bed

uit de cyclus: Moedermist