paternoster

vader verkoopt zijn ganzen en toont de plek waar hij verstrooid wil worden achterin de tuin, links van het hek, onder een boom. begerig verzamel ik zijn woorden, rijg ze als parels aan elkaar. het . is . ver . schrik . ke . lijk zegt hij vannacht droomde hij van de ruiters van de dood. van de apocalyps bedoel je, papa. nee, dat is een ander sterrenbeeld. de doorsnede van categorieën wordt groter, dagen dijen uit, botsen als lege hulzen tegen elkaar. lezen wordt bladeren en bladeren struikelen, vallen. op jouw nachtkastje ligt een boek over de aard van ruimte en tijd. zwarte gaten groeien in je hoofd, je vindt geen mouw meer om een been in te stoppen en tussen sterren rekt tijd zich uit. je moet alles met een snoer bij elkaar houden, je moet alles omdat je pa . pa . lli . a . tief bah, zo’n flauw woord, dan liever de paarden van de apocalyps. hun draf zit al in je benen. je mag de trap niet meer op. als god niet dobbelt, laat hem dan tenminste ha . ha . haperen