maternoster

in jouw tuin lopen drie ganzen die alledrie wannes heten. van elk heb je een vleugel geknipt. ze zijn nog steeds verbolgen. the body keeps the score als er een sterft, koop jij er een bij. ik meet mijn armen. ze zijn even lang. hoe komt het dan dat ik niet vliegen kan? jongen en meisje zijn nog geen absolute grootheden en de dood ligt nog ongemoeid in het gras te slapen als je mij vraagt lees je soms? ik weet nog niet dat lezen bidden is dat woorden schuiven zoals de hoedenmaker en de maartse haas als hun kopje leeg is, schuiven ze een zitje op. soms wou ik dat het altijd theetijd is, dat wij meeschuiven met de zon, mijn jeugd verstrengeld met jouw avond maar wij zijn zee, wij wissen wat wij eerder zeiden en herinneringen laten zich niet stapelen. ze maken zichzelf opnieuw zoals japanse tempels. vóór de mot in het hout komt wordt elke balk vervangen. wannes is wannes is wannes. ze happen naar je rokken je hebt weer hun eieren gestolen. ze kwaken a capella, driestemmig onder de notelaar. als ik ook hun andere vleugel knipkunnen ze dan weer vliegen?