de appeltjes stoven we gaar op flitsblokjes in de boomhut geurt het naar kaneel we verklaren het restaurant officieel voor geopend drinken madeliefjes uit een maatbeker tussen geplette koekkruimels de oogstmand wiegt heen en weer aan een gevlochten koord het is de lift die tot alle verdiepingen reikt met rode wangen verorber je een hele speculaas ontdek je een rijk van blauwe bosbessen je vraagt of rododendron eetbaar is je glimlach waait door gekleurde doeken in ons kamp van

sinds drie dagen bloedt de kersenboom hars welt traag doorheen zijn bast hij huilt een puur juweel het lichaam uit merels zoeken vruchteloos naar kersen heldere geesten zweven af en aan in een bepaalde orde ontluikt zijn blad nog hij laaft zich roezig aan eigen melatonine vlucht in slaap voor iets onzichtbaars hij leeft, zeg ik zacht achter vensterglas maar kabels hangen al als rouwlinten aan zijn lijf wanneer licht terugkeert naar de tuin zal het eerste donker wortelen in mi

geur van dennen en bijenwas een oud lied ontvouwt zich als een mantra boven de vlam een dansende gloed welt op vanonder onze wassen huid klimt tussen schouderbladen omhoog dringt door poriën en waaiert uit als hoop boven gestolde aarde een wiek groeit gestaag doorheen onze ruggengraat langs een wegenkaart van aderen voeren bloedcellen herinneringen aan binden ze zuurstof aan haarvaten en longen nog voor we het beeld volledig zien dooft het uit in een oogwenk

haar overvalt een late genade

de talmende minnaar zonder verzoek

In dit land lijkt de zomer even van geen tel te zijn. Komkommertijd van hier tot ginder. De zaken gaan goed en verder geen nieuws uit de...

Aan elk schrijven hoort een visioen vooraf te gaan. Eerst komt het oerbos, diep en stil. Bramen, struiken, lianen slingeren zich in touw...

Blindelings het hart van motoren vinden en in het hout van gevallen bomen de zwakke plekken aan te wijzen. Bladwijzers in documenten,...

De stille getuige met lippen van natuursteen

de naakte waarheid rooft geen eieren uit nesten

we worden vinnig geboren in een duistere diepte

Mist veegt de horizon uit ...

mijn bloemen zijn niet geschikt voor een vaas

Geen kookwekker maakt de tijd eenduidig

Hitte zuigt kleur uit de hemel ...

zo speuren we de geniepigste dieven op

de lindenbloesem pleit jou vrij

in mijn wieg bespeurde je de zoete nestgeur na het drinken

in de grijstinten van een stomme film

hoe kunnen wij aan zijn afscheid wennen.