tussen raam en rolluik

achter plexiglas

voorbijsluipende obers en glucosemeters

Geduld ontstond op een zondag.

een muurgedicht van Renaat Ramon

een plastic fles ingraven, bodemloos

krassen op salontafels en pottenkijkers

de dromen die in jou gekweekt worden

Haar holle ogen zien de verte van de zee niet langer.

je neemt je intrek op de aardbol

als peuter kreeg je levenslang een enkelband

Grootvader slijpt zijn beitels en graveert de helft van een gezicht

heeft niet alles wat laait een bedding nodig?

Het klinkt zoals het klinken moet.

Een later land, ergens tussenin en achteraf

Als iemand die op een dag zijn dorp verlaat

tot zij de kooi vergeten van hun klaslokaal

We slapen tot we het ritme vinden maar het ritme vinden we nooit. De hartslag houdt ons hoofd wakker. Maakt geen geluid. Het is wachten...

een landschap wordt wit geboren

uit: Tere Stengels