jaar na jaar leggen wij ringen als geloften af

myriade van mogelijkheden

Kansen meren niet meer aan.

Zolang we blijven dansen rond een kern

Altijd weer dat aarzelen

Mijn ouders zijn geen geheel.

In gesprek met Moya De Feyter

het handgemeen tussen hem en haar

neerstrijken op een klavier

taal breekt een bedding

tussen water en gepolijst slik

In gesprek met Hilde Keteleer

Ik lees luchten

Met jezus in je armen betrapt

nu alle golven zijn gebroken

in de marmeren vlammen van de vloer

Als ruimtevaarders achterhalen we alle schijngestalten

In de sombere bossen rilt de beer.

hoe het nog lang nadien zo onuitwisbaar scheen

de echo van haar valse lach