Elisa Schepens

de appeltjes stoven we gaar op flitsblokjes in de boomhut geurt het naar kaneel we verklaren het restaurant officieel voor geopend drinken madeliefjes uit een maatbeker tussen geplette koekkruimels de oogstmand wiegt heen en weer aan een gevlochten koord het is de lift die tot alle verdiepingen reikt met rode wangen verorber je een hele speculaas ontdek je een rijk van blauwe bosbessen je vraagt of rododendron eetbaar is je glimlach waait door gekleurde doeken in ons kamp van

sinds drie dagen bloedt de kersenboom hars welt traag doorheen zijn bast hij huilt een puur juweel het lichaam uit merels zoeken vruchteloos naar kersen heldere geesten zweven af en aan in een bepaalde orde ontluikt zijn blad nog hij laaft zich roezig aan eigen melatonine vlucht in slaap voor iets onzichtbaars hij leeft, zeg ik zacht achter vensterglas maar kabels hangen al als rouwlinten aan zijn lijf wanneer licht terugkeert naar de tuin zal het eerste donker wortelen in mi

geur van dennen en bijenwas een oud lied ontvouwt zich als een mantra boven de vlam een dansende gloed welt op vanonder onze wassen huid klimt tussen schouderbladen omhoog dringt door poriën en waaiert uit als hoop boven gestolde aarde een wiek groeit gestaag doorheen onze ruggengraat langs een wegenkaart van aderen voeren bloedcellen herinneringen aan binden ze zuurstof aan haarvaten en longen nog voor we het beeld volledig zien dooft het uit in een oogwenk

mijn jeugd verstrengeld met jouw avond

over de 'beproeving' van Jan M Meier