top of page
  • Foto van schrijverSarah Michaux

Onder wolken

onder wolken reist

een man, al wat hij ziet, tracht

hij mee te dragen


er komt een moment

waarop hij alles wat hij

heeft verzameld, moet


vergeten, op reis

naar boven de wolken draagt

men geen zware vracht,


slechts één gedachte,

onderweg vraagt hij zich af:

een herinnering


misschien, welke dan,

één die zo ontroert dat het

hem huilen doet of


een zin misschien, uit

welk gedicht of spijt of niets,

gewoon het kijken,


een laatste keer naar

de wolken boven hem voor

hij de ogen sluit


*


Toen de schilder de wereld voor ons openbrak,

konden we de koorden waarmee we ons vastklampten,

vieren en dansen met onze voeten op de grond.


Het wezen dat ons deed ontwaken, kreeg vele namen

en werd zo steeds lichter. Eindelijk voelden we


hoe dun onze huid moet zijn

zodat vleugels uit onze schouders scheuren,

wij kunnen openklappen, verder reiken dan dit moment.


*


Denk eens aan het lawaai van 4.773 satellieten

die tegen oorverdovende snelheid rond de aarde tollen.


2.877 van deze satellieten hebben een lege batterij.

Zij zweven in een kerkhofbaan waar ze niet kunnen botsen

met de operationele satellieten.


Soms laat men dode satellieten crashen in de Stille Oceaan.

De meest afgelegen plek op aarde is een satellietenbegraafplaats.


Sommige satellieten zijn spionagesatellieten.

De kans bestaat dat er nu één op jou is gericht,

maar dat verontrust je niet.

Comments


bottom of page