Een drama in de magnetron

Ludwig Van de Voorde

Vogelvrij

een koolmees had een doodsmak 

tegen het raam gemaakt, vond hem 

in foetushouding naast de bloembak, 

zielig op zijn zijde opgesteven.

stak hem in de magnetron,

had gelezen dat snelle elektronen 

aanzetten tot bewegen, opwarmen, 

weer tot leven wekken.

stelde vier minuten in

en dat ging een tijdje goed. 

bewoog opnieuw snavel en poten, 

trok een paar keer met de ellebogen.

een harde plof op drie minuten veertig 

luidde het einde in van mijn reanimeren, 

het ondiepe kuiltje in de tuin

een nieuw begin.

Met Vogelvrij krijgen we een gedicht voor de kiezen dat op speelse wijze een grimmig onderwerp benadert. Geen pastorale ode aan de natuur maar een koolmees die frontaal en fataal botst tegen het raam en in foetushouding naast de bloembak eindigt. De dichter maakt er geen waardig afscheid van maar gaat een absurd experiment aan. Wek de koolmees tot leven met de magnetron! De spanning schuilt in de bizarre logica. 

De lezer weet vanzelfsprekend dat het fout zal aflopen maar toch volg je de koele duiding over de snelle elektronen die warmte en leven terugbrengen. Een mirakel geschiedt even als de poging lijkt te slagen. Snavel en poten bewegen weer. De ellebogen trekken, de koolmees herrijst bijna als een gevederde Lazarus. 

Zoals in elke goede tragikomedie volgt de anticlimax. Een plof na drie minuten veertig en de illusie spat uit elkaar. De kracht van dit gedicht ligt in het spel tussen ernst en humor. De dood moffelt hij niet weg. Hij onderneemt een groteske poging tot herstel. De slotstrofe rondt dit knap af. De kuil in de tuin wordt een nieuw begin. Zachtmoedige ironie.

Vogelvrij is een zwarte klucht die de grens tussen lichtzinnige hoop en onvermijdelijke ondergang

verkent en de lezer even laat twijfelen tussen een schaterlach en een huivering.  

Wim Vandeleene

uitgeverij De Zeef